ایستاده زیر باران پاییزی

مناسبتی

2011-12-04T13:58:00.000+03:30

انواع و اقسام حواشی و مراسم سنتی و غیرسنتی محرم، سوگمندانه اثبات صریح و عیان انحراف صدو هشتاد درجه ای مذهبی ست که روزی خود را پاک ترین، راست ترین و بی انحراف ترین مذهب می نامید.

طشت گذاری، علم گردانی، کتل و پرچم برافرازی، زنجیرزنی، سینه زنی، گریه و زاری و سیاه پوشی عالم و آدم، شمایل های آنچنانی و بنرهای این زمانی، آتش زدن خیمه، قیمه و غذای نذری و انواع نمایش ها و موسیقی ها و طبل و سنج و نی و نعره و شمع روشن کردن و شاه پر بستن و سوم امام و پیشواز و بدرقه ماه محرم و مجمع جهانی علی اصغر و پنجه ابوالفضل و مشک تیرخورده و روضه های محیرالعقول و نوحه های تهوع آور و همه و همه؛ هرچه باشد خواه مراسم آیینی و سنتی و هنری و خواه فرهنگ هیئتی و کارناوال مذهبی و چه و چه؛ هیچ تناسبی با واقعه اتفاق افتاده و آدم های آن ندارد و هم هیچ نشانی از ظلم ستیزی و آزادگی.

تورکی یه1

2011-10-04T08:34:00.000+03:30

در گوشه آخرین راهروی ترانسفر – جایی که به درب ورودی هواپیما دید ندارد – یک برادر ناتنی سپاهی را با ریختی دهه شصتی نشانده اند. تعجب می کنم. بعد از دو گروه فنی و خدماتی مستقر در این راهروها، بعد از گیت بازرسی بدنی سپاه. به انتهای راهرو آخر که می رسیم جلوی درب رودی هواپیما دخترکان مهماندار ترک را می شود دید، با لباس های فرم یکدست سورمه ای و موهای آشکار. وای! سرهای برهنه در تهران اسلامی. همسفران هموطن یکی یکی ارزش ها را به لرزه می آورند. موهاست که افشان می شود و زیبایی هاست که آشکار. فلسفه وجودی آخرین برادر ناتنی معلوم می شود. یادآوری در لحظه آخر که هنوز... لبخند از روی ترحم مهمانداران ترک به استقبال شادی و غم از بند رهیدگان می آید.

از یادداشت های یک مسافر استانبول

زلف بر باد بده

2011-06-20T23:42:00.000+04:30

لعنت به این رطوبتی که به کرانه اش نرسیده ای موها را تاب می دهد. لعنت به جاده ای با این همه پیچ، با این همه تونل تاریکی که بد نیست و می شود دستی به موها کشید.

دست می برد در موها، چنگ می زند به موها، شاید سردرد کم شود، طره ای مو را می گیرد؛ رهایش می کند و یک تار مو را دور انگشتان می پیچد. این را رها می کند دیگری را انتخاب می کند. با وسواس، یکی یکی.

پیچ جاده تمام نمی شود و تونل ها و رطوبتی که موها را می پیچاند...

تقدیم به دختری که روی صندلی جلویی اتوبوس تهران به رشت نشسته بود و تمام راه درگیر موهایش بود.

چی هستی

2011-06-11T23:38:00.000+04:30

هستی بر دایره بنا شده است، گاه بیضی حتی. تمام حال ها و قال ها و لحظه ها و غم ها و شادی ها تکرار می شوند. حرکت در این دایره تند و کند می شود. از غم گاهی زود رد می شوی؛ یا دیر می رسی به شادی؛ شادی طولانی می شود؛ اما غم در راه است. حال خوش و ناخوش هم پایدار نیست. گاهی مدار عوض می کنی، به مرکز نزدیک می شود یا از آن دورتر، اما روی مدار هستی؛ حالا دایره یا بیضی.

نکته مهم دیگر این است که اساسن پروژه تعریف شده هستی، پروژه ای برای انسان تنهاست. اصل بر تنهایی ست مگر آن که وقت ها و جاهایی خلافش بر مدار اجرا قرار گیرد. اما در ادامه؛ به تنهایی و با تنهایی ست که پروژه ادامه پیدا می کند.

همین حوالی

2011-05-21T00:36:00.000+04:30

جمعه-29 اردیبهشت83-2:45 بامداد

باز آمدم به خود
از انتهای دوره های عصیان و جنون
در عصر روزهای فراموشی و خاموشی
خواب زده از دوره مرگ نفس
و از میان دوزخ گرم
از لهیب آدم های خیالی

باز آمدم به خود
بی تو
در انتهای کوچه ای بن بست
بی راه فراری
از دست و پای سایه های هراسناک
در لحظه تلاقی خاک و پوست
بعد از نسیم گرم همیشه
قبل از عبور موعد دیدار
در بین جنگ دو ساعت
تا لحظه های خواب پریده

گوشم به راه
تا از میان نفس ها و صدای دور
کی می رسد پیام جیرجیرک هر شب
تا از میان
خودنمایی های عقربه
دقیقه شمار
چه بیهوده بنگرم
که در اینجا
ثانیه ها نیز بی ارزش اند

ای قوم به حج رفته

2011-05-21T00:26:00.001+04:30

علیرضا پنج ساله است. از او پرسیده اند مکه چه طور بود؟ چه دیدی؟ گفته: خدا در خانه اش زندانی شده بود. قفل بزرگی به در زده بودند. مردم می خواستند نجاتش بدهند، اما دستشان نمی رسید؛ بس که بلند بود درب خانه خدا.

پ.ن1: حرف راست را باید از...

پ.ن2: واقعی.

قسمت نیمه عمیق

2011-05-01T00:46:00.001+04:30

مردک به مایو گیر داده است که پادار است و غیرمجاز. می گویم استرچ ها را نمی پسندم. می گوید استخر می آیی که راحت باشی. خودم را در بخار پر از بوی عرق سونا گم می کنم. چند تن محو روی نیمکت های چوبی وول می خورند. گوشه ای را انتخاب می کنم. بحث افسانه است، روسپی شهر و داستان تجاوزی خودخواسته. عرق از سر و رویم می ریزد. آبی به صورت می زنم. سونای خشک بخار ندارد، چهره ها معلوم تر. پسری بازوهای پدر را می مالد. "از جهنم داغ تر است؟" در حوضچه آب سرد فرو می روم. پوستم تیر می کشد. بوی کلر چشم هایم را پر می کند. لبه استخر را می گیرم و تا عمق فرو می روم.

آهان بدو

2011-03-27T01:50:00.002+04:30

کمرم دُرسُفته. باس سه روز خونه بخوابم و فقط واسه دس به آب از جام پاشم. سخته. رفتم فیزیوتراپی. عزیزیه، فامیلمونه. یه جمله طلایی گفته واسه سه روز شارژم کرده. ازین جمله های پوستری، فلسفی، کتاب راز موفقیت و چی چی. پرسیدم چه مرگم شده؟ گفت بدن انسان اساسن طراحی نشده واسه ایستادن. زیاد سرپا موندی. کار کشیدی ازش. بدن ما واسه حرکت ساخته شده. حرکت و حرکت...اصن یه وعضی شدم!

فراموش نمی‌کنیم

2011-03-17T01:41:00.000+03:30

فراخوان زنجیره وبلاگ نویسان سبز

شادی نوروز خود را با خانواده شهدا قسمت کنید

هم وطن

در آستانه دومین نوروز سبزی که روزهای سیاه کودتای ما را در بر خواهد گرفت، جای خالی همراهان دیروزمان بیش از هر زمان دیگری احساس می‌شود. شوربختانه زمستان سرد 89 نیز با شهادت تنی چند از یاران سبزمان همراه شد تا بیشتر از پیش بی‌تاب پایان یافتن زمستان سیاه استبداد شویم. این یلدای تاریک دیر زمانی است که سخت جانی می‌کند، اما چه باک که باور ما در سر زدن سپیده بر بام وطن تردید ناپذیر است. تا آن روز تنها صبوری می‌خواهیم و امید.

همراه سبز

در واپسین روزهای سال «استقامت و پایداری جنبش سبز»، ما، زنجیره‌ای از وبلاگ نویسان سبز گرد هم آمده‌ایم تا شادی‌های کوچک نوروزی خود را با بازماندگان شهدای جنبش قسمت کنیم. سلامی به گرمی، دستی به مهربانی و کلامی به شادی، کوچکترین عیدانه ما برای کلبه‌هایی است که در سوگ عزیزان به ماتم نشسته‌اند. دل‌های ما نوروز امسال را در کنار خانواده‌های شهدا تحویل خواهد کرد. پس از شما خوانندگان خود نیز دعوت می‌کنیم تا به ما بپیوندید و ما را در انجام این گام کوچک یاری رسانید.

زنجیره وبلاگ نویسان سبز، شما خواننده این نامه را فرا می‌خواند تا نوروز امسال را با ارسال یک کارت تبریک، یک پیام محبت آمیز و یا یک شاخه گل، با بازماندگان شهدای جنبش تقسیم کنید.

به امید جشن نوروز آزادی

زنجیره وبلاگ نویسان سبز

پی نوشت:

دوستان وبلاگ نویس در صورت تمایل به حمایت از این طرح، پس از انتشار این نامه در وبلاگشان، آدرس وبلاگ خود را به ای-میل (arman.parian@gmail.com) ارسال کنند.

مخاطبان گرامی که قصد دارند به این طرح پیوسته و برای خانواده شهدا عیدانه ای ارسال کنند، می توانند با ای-میل (easybapa@gmail.com) تماس بگیرند تا نشانی منزل شهدا را برایشان ارسال کنیم.

نامه سرگشاده گروهی از وبلاگ نویسان سبز خطاب به علی مطهری

2011-03-06T23:20:00.000+03:30

خدمت جناب آقای علی مطهری
با عرض سلام و احترام

ما، گروهی از هم‌وطنان شما هستیم که خود را فعال و هوادار «جنبش سبز مردم ایران» می‌دانیم. جنبشی که اعضایش از زمان برگزاری دهمین انتخابات ریاست جمهوری تاکنون متحمل رنج و درد فراوان شده‌اند. ما برخی از همراهان خود را در خاک و خون دیده‌ایم و گروه بیشتری را امروز در بند و اسارت داریم. ما مورد ظلم قرار گرفتیم اما همچنان دادگاهی برای تظلم‌خواهی نمی‌یابیم.

آقای مطهری
در ریشه‌یابی علل و عوامل اتفاقات ناگوار 20 ماه گذشته میان ما و شما اختلافاتی وجود دارد. اختلافاتی که شاید بتوان در فضایی آرام به حل و فصل آنان دل بست و شاید هم هیچ گاه به توافقی قطعی بر سر آنان دست نیابیم، اما در این میان ما تشابهاتی هم می‌بینیم که می‌توانند محوریتی برای یک حرکت مشترک شوند.

ما به مانند شما از تداوم وضعیت نابسامان کنونی که بن‌بستی ناگوار را بر سر راه کشور قرار داده است به ستوه آمده‌ایم. ما خواستار بازگشت آرامش و آسایش به کشور و رفع فضای کینه و نفرت و خشم هستیم.

ما به مانند شما از تداوم خشونت‌های خیابانی، کشته شدن هم‌وطنانمان و بازداشت‌های گسترده ناخرسند هستیم و توقف این وقایع تاسف بار را برای مصالح خود و کشور در اولویت می‌دانیم.

ما به مانند شما از قانون‌گریزی و تصمیمات شخصی و جناحی و گروهی آسیب دیده‌ایم و بزرگترین قربانی چنین روندی را مصالح کلی کشور و ملت می‌دانیم.

ما به مانند شما راه حل عبور از بحران را نه در فضایی ملتهب و سرشار از دروغ و تهمت، که در سایه آرامش و گفت و گو جست و جو می‌کنیم.

و در نهایت ما نیز چون شما پافشاری بر لجاجت و تمامیت‌خواهی را ریشه تمامی این مصیبت‌ها می‌دانیم و امیدواریم همه شهروندان کشور، به ویژه مسوولین حکومتی با سعه صدر بیشتری به سخنان و مطالبات طرف مقابل گوش فرا دهند.

جناب مطهری
ما امیدواریم همین میزان از اشتراکات برای آغاز حرکتی مشترک در راستای نیل به توافقی مطلوب (هرچند حداقلی) کفایت کند. پس صادقانه و صمیمانه دست یاری به سوی شما دراز می‌کنیم چرا که شما را فردی صادق، هرچند در مخالفت با خود می‌شناسیم.

آقای مطهری
«جنبش سبز ایران» امروز جنبشی متکثر با خواسته‌های گوناگون است. هر کسی از ظن خود یار آن شده و به اعتراف شاخص‌ترین چهره‌هایش هنوز کسی نتوانسته است کلیتی را به تمامی اقشار حاضر در آن منتسب کند. با این حال ما گروهی از دل همین جنبش هستیم که امیدواریم تا با محوریت قانون، انصاف و مصالح ملی شاهد برقراری گفت و گو با نمایندگان منصف و صادق حاکمیت باشیم. در این راه خواسته‌های ما به صورت شفاف مطرح شده و هرکس که مدعی دلسوزی برای کشور و مردم است باید برای برآورده‌سازی آن‌ها تلاش کند:

ما خواستار رفع حصر خانگی رهبرانمان هستیم. آنانی که در هیچ محکمه‌ای محاکمه نشده‌اند و بر خلاف قانون و بدون هیچ اتهام اعلام شده و جرمی اثبات شده در حصر گرفتار آمده‌اند و از ابتدایی‌ترین حقوق شهروندی خود محروم مانده‌اند.

ما خواهان تضمین حق شهروندان بر تجمعات و راهپیمایی هستیم که صراحتا در بند 27 قانون اساسی ذکر شده است.

ما خواستار آزادی همراهان در بندمان هستیم که گروه گروه و بی‌هیچ گونه اتهام مشخصی بازداشت می‌شوند و بدون محاکمه در دادگاهی رسمی در بند و زنجیر به سر می‌برند.

ما خواستار آزادی مطبوعات و رفع هرگونه سانسور هستیم. حقی بدیهی و اولیه که در بند به بند قانون اساسی کشور به ویژه مواد 3، 24 و 175 مورد تاکید قرار گرفته است.

ما خواستار خاتمه دادن به شرایط امنیتی حاکم بر کشور هستیم که آن را بزرگترین خطر برای مصالح ملی و مایه وهن و بی‌آبرویی کشور می‌دانیم.

و در نهایت ما خواستار برگزاری انتخابات آزاد، غیرگزینشی و سالم هستیم که تنها مستبدین و دیکتاتورها می‌توانند با آن مخالفت کنند.

جناب مطهری
بپذیرید که در این فضا، هر بارقه‌ای از هم‌گرایی، هرچند به مصداق کورسویی لرزان، باید به فال نیک گرفته شود و مورد حمایت قرار گیرد تا بتوانیم به توافق‌های بزرگ‌تر چشم امید ببندیم. ما تنها می‌خواهیم به شما اطمینان دهیم که اگر در راستای تلطیف فضا و بازگشت امور کشور به روند عادی خود گامی بردارید صمیمانه از اقدامات شما حمایت خواهیم کرد. با این حال ما گمان می‌کنیم تا زمانی که ارتباط فعالان جنبش با چهره‌هایی که به صورت نمادین رهبران جنبش خوانده می‌شوند برقرار نگردد، حداقل‌های این توافق هم قابل دسترسی نیست.

پس اجازه بدهید از شما بخواهیم تا به نمایندگی از این جمع اعلام کنید آزادی رهبران جنبش ما، آقایان میرحسین موسوی و مهدی کروبی از حصر خانگی از جانب فعالان جنبش سبز به مصداق گامی مثبت در راستای اعتمادسازی از سوی حاکمیت قلمداد خواهد شد. شما بهتر از هر کس دیگری می‌دانید که این چهره‌ها بارها و بارها بر اجرای بدون تنازل قانون اساسی تاکید کرده‌اند، پس می‌توان امیدوار بود که همین فصل الخطاب مورد توافق طرفین، دستمایه گفت و گوهای آینده قرار گیرد.

آقای مطهری
ما می‌خواهیم که به رسمیت شناخته شویم। از ما یاد کنید اما نه به عنوان فتنه‌گران که ما تنها معترضیم। ما سوگواران جنبشی وابسته و مدفون شده نیستیم. ما آزادی خواهان مستقلی هستیم که جنبش پویای ما با گذشت 20 ماه سرکوب و فشار همچنان رو به رشد و بلوغ است. ما را فریب‌خورده ندانید که ما پرسش‌گریم. ما را اقلیت ناچیز نشمرید که ما بی‌شماریم حتی اگر در نگاه شما اکثریت نباشیم و در نهایت اینکه از آزادی رهبران و دیگر همراهان دربند ما حمایت کنید، ما نیز از حکمیت شما استقبال خواهیم کرد.

با سپاس از توجه شما و به امید بازگشت به آرامشی که مصالح کشور و ملت را در بر بگیرد
گروهی از وبلاگ نویسان سبز

وبلاگ های امضا کننده:
1- امیر
شوایک
راز سر به مهر
نثر منصور
DIGIRAZ
تمرین دموکراسی
زندگی ایرانی
اوپانیشه
فعلا بی نام
10- . آرزوهای یک دکتر کوچولو
گاه نوشت های یک فمنیست سبز
وسوسه ای به نام بودن
رود
حرف حساب
اسپینوزا
حمزه غالبی
مجمع دیوانگان
ضد دروغ
یغما
20- زیستن در کله تباه شده یک اسب
دختر خورشید
لیبرالیسم
لیبراسیون
کرگدن تنها
دالان سبز
بیگانه
herrblum
امید 20
مرثیه های خاک
30- آرش حسینی پژوه

ورق پاره های زندان
فرصتی برای گفتن
عینک آفتابی
شهروندنگار
غزل
chambezi
نرگس شیرازی
قلمدان

خرابی
40 - تنها مورچه بلاگر

ما هم آدمیم...!
دلقک ایرانی
گاه نوشته های آکریم
Daily of the Irans Daughter
کابوس کبوتر
نیستان هفتم
یادداشت های نجات بهرامی
این راه برای رفتن است...
سرود سبز دماوند
50- چقدر ماه شبیه تو می شد

فریاد سبز در غربت
زمین گرد است
یوسف ناصری
علی مصلحی
فروغیون
نوشته های یک آزادی خواه
بی خبر
نقطه نظر
آخ
60- روز

دفتر یادداشت
اندیشه های آزاد

(این فهرست در حال تکمیل است)

پی نوشت:
در صورتی که شما هم وبلاگی دارید و می خواهید از این متن حمایت کنید لطفا ابتدا متن کامل نامه را در وبلاگتان منتشر کنید سپس آدرس وبلاگتان را به (arman.parian@gmail.com) میل بزنید.

آن طرف

2011-02-07T22:01:00.001+03:30

س- هيچوقت تا حالا به زندگيِ دوباره، به تولد بعدی فکر کردی؟ تاحالا ازت پرسيدم توی دنيای بعدی مي‌خوای چي باشي وکي باشي و کجا باشي؟

ح- نه نپرسیدی

س- حالا مي‌پرسم

ح- خب من الان تو یه‌جور بی‌اعتقادی هستم، یعنی نه بی‌اعتقادی‌ ها... بعدِ یه دوره اعتقاد و بی‌اعتقادی در ابتدایِ انتخابِ اعتقاد جدیدم

س- ربطي به اعتقاد نداره، می‌دونم اما اين فرق می‌کنه.

ح- منظورت چیه پس؟ اگه دنیایی باشه و انتخاب داشته باشم؟

- اصلا فکرکن يه رويا ... بعد از مرگ؛ خدا...بهت می‌گه اينقدر خوب بودی که می‌تونی همه چي رو خودت انتخاب کنی، حالا انتخاب کن، حالا بگو مي خوای توی دنيای بعدی چي باشی؟ يا کی ؟ يا ...هر چی.

ح- واقعا می خوای بدونی؟

س- آره

ح- یعنی نمی دونی؟

س- نه ............ بگو

...

س- خب .. بگو

ح- یعنی یه دنیا باشه با مختصات این دنیا؟

س- آره

ح- بعد خب من حتمن دوباره پدر مادر و جبر زمانه و اجتماعی خواهم داشت

س- ااااااااااااااااااااااااااااااه

ح- یعنی اونا هم نیست؟

س- بي مزه، می‌گم انتخاب کن

ح- نه جدی گفتم،... آها انتخاب

س- می‌توني همين بابا مامانو انتخاب کن، يا هرچي؟ 12 سالگيتو نگو، 35 سالگيتوبگو، 30 سالگيتو بگو

ح- خب فهمیدم، من بگم تو هم می‌گی؟

س- گروکشي نکن، بگو...دق کردم

ح- باشه الان...

- اولش اینکه از لحاظ جسمی و ظاهری یکی انتخاب می‌کنم مثه الان خودم / منتها یه خورده بهتر دیگه

- بعد یه خونه خیلی کوچیک انتخاب می‌کنم / با یه کار که درآمدش واسه خورد و خوراک و خرید کتاب و فیلم و موسیقی و چند تا کلاس کافی باشه / و اینکه گاهی به دیگران کمک کنم

- انتخاب می‌کردم که حداقل یه هنر بلد باشم / یه ساز خیلی مهم بود / و اگه مجسمه سازی یا سفال یا نقاشی هم بلد بودم خوب بود

- چندتا گلدون و گیاه هم دوست داشتم / و یکی دوتا حیوون خونگی

- بعد کتاب تا دلم می‌خواد / دوست داشتم مجرد بودم / یه دوچرخه داشتم که گاهی می‌زدم به کوه و دشت و حتی خیابون / با یه دوربین عکاسی که عکس می‌گرفتم

- دوست داشتم با تو دوست می‌بودم / یه دوستی ناب / مجرد باشی یا متاهل فرقی نداشت واسم / اینکه وقتی دلم گرفت یا هوس کردم ببینمت یا بیام پیشت یا پیشتون... یا تو/شما بیاین پیشم /

- دوست‌داشتم هم دایی بودم هم عمو / چندتا خواهرزاده برادرزاده داشته باشم که گاه به گاه بیان پیش‌م‌ و باهام جور باشند / چیزی واسه عرضه داشته باشم براشون / یا فکر خوبی یا هنر خوبی یا اخلاق خوبی یا لااقل دست پخت خوبی

- بعد هم که همه رفتن و تنها شدم / دلم گرفت که تنهام / خونه رو تاریک کنم / یه‌خورده ساز بزنم / یه‌خورده بنویسم / یه‌خورده به تو فکر کنم...

ح -... .

س- ... .

س- چقدر ساده بود همه چيز.

ح- همین.

...

پ.ن: این دو شعر را جایی خواندم. آدرسش در گودر این کنار هست...

1- کسی را بی هوا
یکهو
نبوسید
آدم است دیگر
بند دلش پاره میشود
از خوشی

2- یک روز مي بوسمت!
فوقش خدا مرا مي برد جهنم !
فوقش مي شوم ابليس !
آن وقت تو هم به خاطر اين كه يك «ابليس» تو را بوسيده، جهنمي مي شوي !
جهنم كه آمدي، من آن جا پيدايت مي كنم
و از لج خدا هر روز مي بوسمت !
واي خدا !
چه صفايي پيدا مي كند جهنم ...!
يك روز مي بوسمت !
پنهان كردن هم ندارد .
مثل خنده های تو نیست که مخفی شان می کنی ...

این نیز...

2011-01-29T00:35:00.002+03:30

بیست و نه تمام شد و اولین روز سی؛ امروز است. بچه تر که بودم سی سالگی خیلی بزرگ بود، خیلی دور، اما حالا خیلی نزدیک. نصفش گذشت، نه به بطالت؛ اما نه به بهترین حالت. نصف دیگر مانده؛ ناگهان چه‌قدر زود دیر می‌شود. شاعر این شعر حالا دیرش شده، چند سالی‌ست... تا کی قرعه افتد به نام ما. از این نیز بگذریم اما چه زود گذشت، خیلی زود؛ این‌قدر زود که خیلی از ماجراهایش یادم نمانده است. و البته خیلی‌ها هم که هیچ‌وقت فراموش نمی‌شوند؛ هیچ‌وقت...همین

دو فیلم با یک بلیط

2011-01-24T17:10:00.005+03:30

خواب می‌بینم دندانم درد می‌کند. من عادت دارم این موقع‌ها دندان‌ها را روی هم فشار دهم... نه؛ درد کمتر نمی‌شود. دندان‌ها را روی هم می‌سایم، فایده ندارد. اصلا دندان نیش بالا را که نمی‌شود سایید. با انگشت دندان را فشار می‌دهم. دندان از ریشه تکان می خورد. می‌شکند. یعنی بهتر است بگویم پودر می‌شود. مثل یک کانی توخالی با ظاهری صلب و سخت. باقیمانده‌های دندان را از دهانم در می‌آورم. جایش را که تمیز می‌کنم دستم می‌خورد به لثه‌ام. چندشم می‌شود از لمس لثه خالی. چرا هیچ خونی راه نیفتاده؟ می‌ترسم. از خون نه، از پودرشدن دندان. بیدار که می‌شوم با خودم می‌گویم این چه خوابی بود من دیدم؟ تعبیر دارد؟ یادم می آید خواب دیدن دندان تعبیرش مرگ نزدیکان است. چندهفته پیش هم خواب دیده بودم دندانم کنده شده و خون می‌آید. چندروز پیش زن دایی‌ام مرد. اما این که پودرشدن دندان بود، خون هم نیامد. ترس برم می‌دارد. سرم سنگین می‌شود. قلبم تند و تند می‌زند. هنوز خرده‌های دندان را در دستم ودهانم حس می‌کنم. دندان عقلم درد می‌کند. دردش زده به چشم و سرم، تیر می‌کشند. از خواب می‌پرم. تنها وسط تخت خوابیده‌ام. الی کو؟ از در که وارد می‌شود لبش مثل پرانتز رو به پایین است. می‌گویم " ساعت چنده؟ سرم درد می‌کنه، چه خواب مزخرفی بود! تو چرا ناراحتی؟ چی شده؟" می‌گوید: "اومدم صدات کردم بریم بیرون خرید، سرم داد کشیدی دست از سرم بردار! غصه‌ام شد، چای ریخته بودم با هم بخوریم، یخ شد، تنهایی خوردمش؛ خواب بودی واقعن؟!"

پ.ن1 : این داستان هیچ ربطی به Inception ندارد و کاملن واقعی است. اما اینسپشن را ببینید. حتمن.
پ.ن2 : این را گوش کنید بزن زیر گریه . بدک نیست؛ و البته به حال من ربطی ندارد؛ گرچه بی ربط هم نیست.

پ.ن3 : اینجا مفید است مرا در سه کلمه توصیف کن.

ماهی یک بار

2010-12-30T18:28:00.004+03:30

بچه را من حمام می برم. همیشه. هر ماه یک بار. "الی" می‌آوردش دم حمام. می‌دهدش دست من. نه نه... نمی خواهم این داستانی با پایانی متفاوت یا نقطه اوجی هیجان انگیز باشد. اصلن این داستان نیست. خوب این طور می گویم این ~~عادت~~ کار ماهانه - این چی بود این وسط؟- مثل حمام بردن بچه ها می ماند. همه خاطره دارند از حمام کودکی. با پدر یا مادر؟ اول شستن سرها بعد لیف... نه نه نمی خواهم این داستانی کش‌دار باشد. اصلن این داستان نیست. خوب اول سه ساقه را از گلدان بیرون می‌آورم می گذارمشان لبه‌ی روشویی. بازهم پیچیده شد. دارد به زور داستان می‌شود. نه نمی‌گذارم. اصلن این داستان درباره آداب حمام بردن بامبوی‌مان است. یک ماهش که می شود و آب گلدان بلندش کوتاه می‌آید و دو سه خطی سفید بر دیواره شیشه‌ای‌‌ش می‌نشیند وقت حمام دخترمان است. شاید هم پسرمان. چه فرقی دارد؟ از این نکته انحرافی داستان می‌گذرم، شما هم بگذرید. اول سنگ‌های شیشه‌ای سبز ته گلدان را در یک آبکش می‌ریزم و خوب می‌شورم. یک‌به یک. می‌گذارم که خشک شوند و آب‌شان توکّه کند - توکّه همان چکه است، این داستان نیست که پاورقی بخواهد-. ساقه‌های بامبو روی روشویی جاخوش کرده‌اند. نوبت گلدان ظریف است. تنش را می‌شویم. لیف می‌کشم. ته گلدان لزج شده، علاجش اسکاچ است. کارش که تمام می‌شود تحویل مادرش می‌دهم. بیرون حمام، جلوی در، "الی" پارچه‌ای روی زمین پهن کرده برای خشک شدن گلدان. نوبت گل است. ریشه‌هایش را آرام می‌شویم. سفیدکِ چی‌ هستند این‌ها. شستن ریشه‌ها مثل شستن جلوی بچه است. ضروری، اما با احتیاط. بامبو را هم نمی‌شود عادت داد خودش این کار را کند، پدر است و این مصائب. نوبت ساقه‌هاست و برگ‌ها. تک تک. با دقت. با آب ولرم، چی‌چال! - چی‌چال همان ملایم و ولرم است -، کار ساقه‌ها هم تمام می‌شود. حالا نوبت حمام خود پدر است. این دیگر توضیح ندارد. داستان هم ندارد. اصلاح صورت و کف و لیف و شالاپ شولوپ - معرف حضور هست که؟ - ... همانطور حوله پیچ سنگ‌های شیشه‌ای سبز و آب معدنی تازه در گلدان شیشه‌ای حالا براق، می‌ریزم. سه شاخه بامبوی تمیز در گلدان نونوار و دو قطره غذای سبز رنگ. گلدان می‌رود سرجایش تا ماه بعد تا همچنان شانس این خانه برقرار باشد. روی مبل ولو می‌شوم و نگاهش می‌کنم. دخترِ کوچک من. شاید هم پسرم. اما من دختر بیشتر دوست دارم.

پی نوشت بی ربط باحال: ساندیس خور در ویکیپدیا

باز این مردم شورش را درآوردند...

2010-12-11T23:02:00.002+03:30

ماه تاتارام توتوروم. ماه نعره‌های شبانه و قهقه‌های روزانه. ماه طبل یاماها و طبل سه ضرب و سنج. ماه "دسته ما بزرگتره" و ماه "زنجیر من طلائیه". ماه وسط خیابان راه رفتن و ماشین‌ها رو چیز حساب نکردن. ماه چشم‌چرونی و زیدبازی. ماه تا نصفه شب بیرون همراه رفقا. ماه توی صف قیمه پلو و دوغ و شربت و حمله به غذا. ماه تو سر و کله زدن و ماه گریه و زاری. ماه من سگ حسین‌ام و خفت و خواری.ماه علم کشی و دعوا و لات بازی. ماه امتحان اولین سیگار و ماه این ماه چادر سر می کنم و ماه این ماه عرق نمی خورم. ماه دی جی حدادیان و ماه نایت کلوپ حاج منفور عوضی و هند زدن جای هدزدن. ماه ساخت نسخه‌های وطنی ماتریکس روی منبر آخوندها و ماه مجاز شدن آهنگ‌های اِبرو و هایده در مداحی‌ها. ماه سیاه پوشی و ریش گذاشتن و باکلاس شدن چفیه مشکی. ماه پامال کردن حق اولیه مردم در خواب راحت و ماه اثرهای هنری روی شیشه عقب ماشین‌ها. ماه ظلم و ستم و ملت را از بالای پل پایین انداختن و از روی ملت با ماشین رد شدن. ماه روضه بیت رهبری و ماه گریه خیلی عمیق ظاهری. ماه وقاحت در جای حسین و یزید زمانه را عوض کردن. ماه پوستر و بنر و کتیبه و پرچم و علم و کتل و بیرق و طرح ملی هر کوچه یک هیات و همایش بین‌المللی شیرخوارگان حسینی و در یک کلام ماه به ابتذال کشیدن پیام حسین فرا رسید... این محرم و صفر است که اسلام را [ آن طوری که ما می پسندیم و البته اینطور هم بهتر است ] زنده نگه داشته است.

از روزگار رفته 2

2010-12-05T07:52:00.001+03:30

از دفتر مرداد82-83

در سکوت ساکت شب

حتی صدای افتادن برگی شنیده می‌شود

صدای شکستن دلی چطور؟

‍+

همه شاعران امروز وامدار منند

شعر از من فرار می‌کند

و به آن‌ها پناه می‌برد!

امسال،

تمام بهار،

خدا گریه کرد...

شمع تمام می‌شود

مداد راه را گم می‌کند

و شعر خراب می‌شود

بع‌بعی گیج

2010-11-25T11:39:00.002+03:30

اینقده تو دلم بالاپایین کردم که بگم، نگفتم.

ور بندازیم این رسم رو. پولشو کمک کنین به خانه نگهداری کودکان بی سرپرست. بیماران سرطانی. چی‌چی چی‌چی. نگفتم. گفتم برچسب کفر و الحادم رو دوباره می چسبونن محل نصب قبلی.

روزش که رسید گفتم نمی‌رم اون‌جا. گفتم ایندفه هم برم تا مدت‌ها عق‌ام میگیره از گوشت‌خوردن و حتی سوسیس و کالباس و همبر و اینا. بازم میوفتم تو فکر گیاخواری. "الی" میگه گیاه‌ها هم که وقت چیده‌شدن درد میکشن. مسخره می‌کنه؟

یه دفه یاد عید گوسفندای پارسال افتادم که پسرقصاب گوسپنده رو به زور می‌کشید. گفتم برم شاید به‌درد خوردم. آخه دوتا بودن.

...

قصاب یه گوسفند رو گذاشت روزمین.‌بهش آب داده بود. من این‌ور دست گذاشتم رو گردن گوسفند دوم. نازش می‌کردم. اینا رو هم مثه آدما گردنشونو ناز کنی آروم میشن؟ روبروش نشستم که اون یکی رو نبینه دست‌کم. هی اینور اونور می‌کرد که من‌رو کنار بزنه ببینه چه‌خبره. صدای پا کشیدن اولی رو ‌زمین میومد. صدای پا که قطع‌شد اینم ول‌کرد. دیروز یکی می‌گفت گوسفندا شیش‌ثانیه بیشتر حافظه ندارن. واسه همین خنگ‌ان. خب چتو بچه‌هاشونو میشناسن؟ پسرقصاب اومد طرف‌ام. نتونستم بمونم. زدم بیرون.

پارسال قربان در ده اپیزود

از روزگار رفته 1

2010-11-20T00:09:00.000+03:30

دوشنبه- 82/7/2- کتابخانه فنی

ورق‌های پراکنده

کاغذهای خط‌خطی

و مدادی که آن‌قدر کوچک است

که دیگر در دست جا نمی‌شود

82/8/22- کلاس ماشین1- ساعت12 ظهر

خنده‌های زورکی

گریه‌های بی‌صدا

این شده تمام زندگی-

کار هر روز ما! ...

بدون تاریخ- دفترچه مرداد83-82

پشت دروازه‌های فردا

منتظرت خواهم ایستاد

گرچه می‌دانم

هرگز به من نخواهی رسید

بصیرت

2010-11-10T17:25:00.000+03:30

بدبختی بزرگ روزگار ما، کثرت آدم‌هایی نیست که نمی‌فهمند؛ بلکه کثرت آدم‌هایی است که فکرمی‌کنند می‌فهمند و از شماره خارج شدن آدم‌هایی است که فکرمی‌کنند خیلی می‌فهمند.

و بدبختی زمانی کامل می‌شود که همه‌ی این آدم‌ها یقین‌کنند که می‌فهمند و دیگران اصلن نمی‌فهمند.

الان فهمیدید من چی‌گفتم که! یقین دارید؟!...آورین آورین

نفس

2010-10-26T09:31:00.002+03:30

تمام عاشقی ما ده ماه بود و نُه تماس تلفنی و هشت نامه‌ی گم‌شده و هفت قرار ملاقات پنج دقیقه‌ای و چهار دفتر پاکنویس و دو فشردن دست و یک بوسه بر دست و هیچ در آغوش کشیدن...

... و هزاران آرزو و هزاران هزار نگاه و بی نهایت خاطره و یواشکی‌هایی گاه و بی‌گاه.

این سهم من بود از زندگی. از آن سال‌ها تا حالا زنده‌ام.

بعد از ناهار

2010-10-16T23:36:00.000+03:30

ف - دیشب اولین قسمت "مختارنامه" داشتا...ندیدیم.

و - راستی این درباره چی هست؟ کی بوده؟

ع - درباره مختاره. که انتقام امام حسین رو گرفته، قاتلاش رو کشته.

و - آها پس ربطی به ما نداره، گفتم شاید درباره کتابای قدیمی خودمونه؛ اسطوره و چیزای شاهنامه.

ع - میگن بیست سال پونزده سال فیلمش مجوز نمایش نداشته. خودم تو جام جم خوندم، حالا چراش رو نمی دونم. همه معروفا توش بازی می کنن.

و - (غرولند کنان) الاغا نمی گن یه چی درباره کوروش و ساسانیان بسازن. یارو درباره اسکندر ساخته؛ آلکساندر...

ا - اولیور استون...

من - آلیور استون.

و - چه فرقی می کنه؟ مستر بونژوق

ع - خب پاشین بریم که کارها مونده...

من- (یک جورلبخند)

-------

این گفتگو کاملن واقعیست و تغییری در کلمات و جملات ایجاد نشده است.

دنیای این روزهای من

2010-10-08T17:18:00.003+03:30

لب می گذارم به لب لیوان / چشمانم تار می شوند / پایم خواب رفته است /

باد خنکی می وزد / جهت خاکه های باران عوض می شود /

دست به دور لیوان / قند گوشه دهانم آب می شود / ها می کنم به چای / ها /

یقه بارانی ام را بالا می کشم / پاییز تن به تن ام می ساید با آن تن سردش /

زبانم تاول زده است / بقیه چای را می پاشم روی گل و لای / زمین گرمش می شود.

سازه های بتنی و آهنی و سوت کارخانه / زوزه می کشند / پایم خمیازه می کشد /

کوه ها، آن دورها / میان مه و خاکه های باران / مغرور و ساکت / و خسته و خوابیده.

خسته ام و سرد و سرد. / هوس چای می کنم و سیگار روی لب های کارگران / زبانم می سوزد.

دست می کنم در جیبم / می روم زیر باران.

شود آیا ؟

2010-09-07T17:15:00.001+04:30

خیلی خسته‌ام، اما نه جسمی و نه حتی روحی. یک‌جور خستگی مفرط مغزی، شاید هم همان روحی بشود اسمش را گذاشت؛ راستش حتی حوصله و توان فکرکردن به همین را هم ندارم. دلم آرامش می‌خواهد، اما نه از نوع گوسفندی؛ توهین نباشد اما تمام انواع آرامش‌هایی که انواع مکاتب بشری و غیربشری به آدمیزاد جماعت وعده‌اش را می‌دهند آرامش گوسفندی است؛ شاید هم نباشد اما من حوصله و توان فکرکردن به این را هم ندارم.

دلم سفر می‌خواهد، اما نه از این سفرهای معمولی، حتی سفر غیرمعمولی هم نمی‌خواهم. یک جور سفر باشد که تنها باشم، محدودیت مکان و زمان و پول و امکانات نداشته باشم، محدودیت رفتار و کردار نداشته باشم. در طول سفر نگران آن‌چه پشت سرگذاشته‌ام نباشم و نگران برگشت نباشم که چه شده یا چه می‌شود. اسم این سفرم به گمانم مرگ است... مرگ می‌خواهم؟ نمی‌دانم‌ اما حتی حوصله فکرکردن به آن را هم ندارم. خیلی خسته‌ام؛ خیلی...

اما شاید یک‌جور سفر بی‌بازگشت امدادرسانی بد نباشد. چند شب پیش که تنها بودم و "الی" نبود و شارژ ای‌دی‌اس‌ال‌م‌‌ تمام، در چرخش عبث شبکه‌‌ها، دوباره هتل رواندا را دیدم و خیلی راحت، مثل بچه‌ها، با ترس‌ها و گریه‌های آدم‌هایش گریه‌کردم، باصدا، حسابی و نه فقط اشک ریختن یواشکی... حالا که فکر می‌کنم دلم می‌خواهد به یک کمپ آوارگان سازمان ملل بروم برای کمک در یک کشور بدبخت دور؛ گمانم این خستگی‌ام را کم می‌کند یا دست‌کم آرامم می‌کند...

این ماه مبارک

2010-08-22T10:22:00.001+04:30

نقطه مقابل ایمان چیست؟

نه جواب بی‌ابمانی نیست. چرا که بی‌ایمانی بیش از اندازه قاطع، بسته و مسلم است. بی‌ایمانی خود، گونه‌ای از ایمان است.

شک؛ این خمیره‌ی انسان است.

آیه‌های شیطانی . سلمان رشدی . ترجمه روشنک ایرانی

پروانه

2010-08-19T02:53:00.000+04:30

پروانه پرید

شمع را ندید

پروانه به ها رفت

اعلام موجودیت

2010-08-13T03:14:00.002+04:30

امشب حتی

موریانه میز اتاق هم

خوابیده

<>

ولی نه،

او هم اعلام موجودیت کرد

دو گاز با صدای قرچ

ونه بیشتر

کلوم ِ حساب ِ ابرو کمون

2010-07-19T19:38:00.000+04:30

" الی " میگه امسال روز معلم بچه‌ها یه‌ریز و بی خستگی " سوسن خانوم " خوندن و قردادند. میگه وقتی گفتم زمان ما چیزای دیگه می‌خوندن روز معلم، مثه یار دبستانی! (آخه یکی نیست بگه؛ دختر! کی تو مدرسه‌های این خراب شده یار دبستانی می خوندن ملت؟! ) بچه‌ها کشتن خودشونو با یاردبستانی و ازین حرفا... گرچه با جماعت "سوسن خانوم" باز و موارد مشابه خیلی نزدیکی فکری و روشی ندارم و البته مشکلی هم ندارم و خودم هم گاهی زردی خونم بالا میزنه و دامبول کار میشم؛ اما از این‌که ملت‌مون با تمام تبلیغات و خودجردادن‌های حکومت و زرزدن‌ها و نک و ناله‌های تلویزیون میلی و جماعت آخوند، بازهم کار خودشون رو می کنن و راه خودشون رو میرن و مشت‌های محکم به دهان همیشه باز همه‌ی پدربه‌خطاهای ج.ا میزنن؛ لبریز از شعف میشم به جان آقا. دم همتون گرم.

دپرشن

2010-07-14T18:25:00.002+04:30

بدترین و دلگیرترین ِ مکان-زمان‌ها به نظرم وقت غروب است در میدان یا خیابان-جاده‌های ِ خروجی ِ شهرهای ِ غریب و حتی آشنا. به‌قول پدربزرگم که یادش به خیر باد " آدمیزاد واسه گریه روضه‌خون نمی‌خواد "

اوقات به اصطلاح فراغت سابق

2010-07-08T19:17:00.002+04:30

طرح ِ نشاط معنوی (اوقات فراغت) در جوار امامزادگان (علیهم السلام)

همزمان در 24 بقعه متبرکه رشت و 45 بقعه متبرکه سراسر استان...

بعد از این:

1- کاملن واقعی. محل نصب پرده، میدان مصلی (توشیبا) رشت؛ چون دوربین نداشتم نشد عکس بگیرم.

2- قبلن‌تر ناراحت بودیم مملکت افتاده دست عمامه‌به‌سرها. بعدن‌تر ناراحت شدیم که مملکت افتاد دست نظامی‌ها. حالا افتادیم دست عمامه‌به‌سرهای ِ نظامی‌پوش‌ ِ فسیل‌تبار. فسیل، فسیل... ناراحت باشیم؟!

صبح، تایت هاگ

2010-06-27T19:33:00.000+04:30

صبح زود است. سوار ماشین خودم به سمت رشت می‌آیم. موتوری جلوی من حرکت می‌کند. پا را روی پدال فشار می‌دهم. پسر رو به افق طلایی نگاه می‌کند و می‌راند. دختر دستش را دور کمر پسر گرفته خیلی محکم، و روی شکم به هم قفل کرده و سرش را کج، روی شانه‌های پسر گذاشته رو به من؛ و چشم‌هایش بسته است. هیچ وسیله نقلیه‌ای و هیچ روش باهم بودنی درمیان جمع، این‌قدر گرم و عاشقانه نیست. به هم چسبیده‌اند؛ ار ترس یا آرامش؛ یا فشار باد یا عشق. همیشه از موتور تنفرداشته‌ام. یک لحظه آرزو می‌کنم دوست دختر پسری می‌بودم که موتور داشت و صبح زود مرا به کنار دریا می‌برد. پدال را بیشتر فشار می‌دهم.

شاید؟!

2010-06-22T00:44:00.004+04:30

فرزین رو به من: " آقا! قرارم به [...] رفت، بازم بهم مرخصی ندادن..."

من رو به فرزین: " شاید این جمعه بیاید، شاید..."

هومن رو به من: " راستی، چه اصراری هست رو جمعه؟!...آها نکنه روایته؟"

من با گردن کج: "والله چی بگم؟ گمونم..."

ما با فرهنگ ها

2010-06-15T18:16:00.001+04:30

انتخاب شغل نظامی برای خیلی‌ها (و نه همه) به معنای درگیرکردن طولانی مدت (و شاید همیشگی) خودخواسته بانوان مرتبط با فرد مذکور شامل مادر، خواهر، دختر، همسر، عمه و غیره با کس وناکس (به خصوص جماعت آش‌خور) است و این یک جورهایی از انواع خودآزاری مازوخیستی به حساب می‌آید.

بعد از این:

1- این جمله طولانی قصار هنگام ورزش صبحگاهی و اصرار فرمانده بر ضربه چهارم پا و حواشی آن نازل شد.

2- البته توجیه آدمیان درگیر (جبهه مخالف) عدم وجود چاره در برابر این دسته از نظامی جماعت است.

3- انواع فحش‌های ناموسی ریشه در فرهنگ مردسالار دارد که درازایش به تاریخ بشر است و پهنایش به سطح جهان و عمقش به درون انسان‌ها؛ که روزی به آن خواهم پرداخت.

4- علی‌الحساب به جای همه فحش‌های مورد بحث (که آشنای حضور هستند) و به دلیل تبعیض مثبت، از "پدر به خطا" استفاده کنید. فلسفه آن هم این است که "پدرِ فلانی در تصمیم بر زاده شدن ایشان یا پرورش ایشان به خطا رفت"!!!

تصمیم کبری

2010-06-10T10:56:00.002+04:30

به نظرم آدم جماعت، یا از روی عقل تصمیم می گیرد، یا احساس، یا هوس و یا منفعت. در هر موقعیتی بر اساس یکی از این ها. و برای هیچ کس هم روش انتخاب یا تصمیم ثابت نیست. فقط مهم است بداند از روی چه تصمیم گرفته...

بعد از این:

1- ترتیب نام بردن این ها هیچ بار ارزشی ندارد.

2- یک روش غیررسمی تصمیم گیری هم داریم که گرفته می شود اما نوشته نمی شود و آن پشمکی است یا به قول خدا بیامرز آیت اله منتظری پشمی. تصمیم پشمی جایگاه غیررسمی اما ویژه ای در تاریخ مردمان به خصوص ما ایرانیان دارد. نمونه و مثال هم که الی ماشاء الله...

ایام لکن عشق و حال

2010-06-02T18:52:00.001+04:30

خدایا خدایا تا انقلاب مهدی خمینی را نگه دار... هه هه.

بعد از این:
من اگر خدا بودم را بخوانید

دو برداشت

2010-05-22T00:01:00.000+04:30

مثل چی باران می بارد... اگر اسمش را بشود باران گذاشت.

یک سال قبل اگر بود می گفتم فرشته ها از این همه غم در دنیا به گریه افتاده اند.

حالا می گویم گمانم فرشته ها دیشب دوره خوری داشته اند و تا صبح هندوانه خورده اند و یخ در بهشت...

زرشکی در ستاد یا خروج از سیزده نه ساله

2010-04-18T18:59:00.003+04:30

"اگر شبی از شب های زمستان مسافری" را می خوانم در شب ها و روزهای ابتدایی بهار در وضعی که کمترین شباهت را به مسافر بودن دارد، زندانی شاید. بی هیچ اضافه و اغراق. سه روز و چهار شب متوالی با وقفه؛ تمامش کردم. نه سال و چندماه پیش که خریدمش به محاق توقیف خانگی رفت و دو سال پیش بیرون آمد و نزدیک شدن بهش مثل نزدیک شدن به گذشته و خاطراتش بود؛ سخت ، خیلی سخت. اما مثل همان گذشته آن قدر جذاب بود و مستی آور که دیگر ول نکرد. خلاصه شب سیزده به در از سیزده درآمد.

پس از این:
همه موارد مبهم مطلب بالا داستان دارد...

مستی با کتاب

2010-03-21T02:11:00.003+03:30

"بار دیگر شهری که دوست می داشتم" می خوانم با تو در آغوش ذهن من خوابیده بر تختی در خوابگاهی نمناک و سرد با سقفی بلند و دیوارهایی پر از کاشی های بدرنگ و صدای باران روزهای آخر اسفند تنیده در دود خرخرهای چشمهای خوابیده ی منتظر فردا در لباس های یک رنگ زیر پتوهای یک رنگ و همین.
گم می شوم زیر پتو، چشم می بندم بر امروز و فردا، دست می اندازم در دیروز، لبریز می شوم از تو...هزار "کاش" دوره ام می کنند. همه را پس می زنم. همین.

این هم بین مان بماند.

خیلی سریع

2010-03-13T02:06:00.006+03:30

حرف بسیار است و زمان بسیار کمتر. سه روز یک بار می‌توانم بیرون بیایم از آن محیط متعفن و آن هم ساعت چهارپنج بعداز ظهر و به سمت ساختمان یا محل کار دوان دوان و بعد هم شب هشت یا نه می‌رسم خانه و آن هم جنازه و شامی و گپی و گفتی و کار عقب مانده‌ای و بی‌هوشی منجر به خواب و دوباره فردا صبح از پنج و نیم بیدار.

تا صبح با هومن بیداریم و او معاون افسر نگهبان ستاد و من معاون افسر نگهبان بازداشتگاه و از رییس نگهبان که بگذریم کل ستاد دست دو ستوان‌دوم وظیفه و البته دومی که من باشم با خلع یک درجه، است که لم داده ‌اند به حرف ‌های سبز و حتی سرخ و آسمان و زمین و خلقت و هستی و فرهنگ و تاریخ و دین و جامعه و هنر و سینما و هرچه را که فکر کنی به هم می بافند از دوازده شب تا پنج صبح که به قول هومن "اگر این اتاق میکروفون داشت فردا اضاف نمی‌خوردیم، از میله پرچم آویزانمان می‌کردند".

دو ساعتی چون مردگان می‌خوابم و به سرعت چون زلزله زدگان بیدار می‌شوم و چون مال باختگان پی دفترچه مرخصی می ‌گردم و مهر خروج را که می‌زنم به باجه روبرویی می‌رسم و شماره "الی" را می‌خواهم بگیرم که بگویم بیرونم که نمایشگر کوچک از قضا سبز، البته فسفری مخابرات پیغام می‌دهد: "حوزه علمیه جلالیه آستانه اشرفیه برای سال جدید طلبه می‌پذیرد" و البته "کارت شما غیرمجاز است". خودم را به باجه بعدی می‌رسانم که همان خبر را به "الی" برسانم و به "فرانی" زنگ بزنم که طلبه هست برویم حوزه جلالیه که نمایشگر کوچک فوق الذکر، البته در باجه جدید پیغام می‌دهد: " بیست و دوم بهمن امسال نظام را بیمه کرد و دشمن را مات و مبهوت و غیره و البته مقام معظم...". نور به قبرت ببارد انیشتین که گفتی حماقت بشر ساحل ندارد، جمیعا پارو بزنید.

سرِ بازیِ سرسره‌بازی

2009-12-17T12:13:00.001+03:30

کم دِپرس بازی داریم سرِ ماجرای سربازی رفتن و آموزشیِ دوباره و دوری و من بی‌تو خوابم نمی‌بره و روزی دوبار تلفن کمه و غیره؛ این بنده خدا صابکار ما هم دم به ساعت که بیکار باشه و هوا هم سرد باشه و نیاز به قدم‌زدن ضروری، بلند میشه تو محیط دفتر به چپ چپ و به راست راست و پا کوبیدن رو تمرین می کنه؛ نه این‌که نظامی بوده باشه‌ها! نه. دلیل‌اش اینه که از لابه‌لای خاطرات جوانی‌شون فرموده‌ان که در دوره سربازی و در پادگان و به خاطر ورزش‌کار بودن و کاردرست بودن و غیره، مسئول آموزش صف‌جمع به تازه از راه رسیده‌ها و آش‌خورها بوده‌اند. و این‌که عمرن کسی مثه ایشون به‌چپ‌چپ کنه و فرماند‌ه‌شون ایشون رو می‌فرستاده بالای جایگاه که قدم آهسته بردارن واسه سایرین و اینا. خلاصه هرازچند گاهی از این بساطا داریم ما. راستی... با وجود پنج ماه سابقه مشعشعانه سربازی و به دلیل وقفه سه ساله در خدمت مقدس اجباری سربازی، محکوم به طی دوره آموزشی شدیم در اراک آن هم در چله زمستان! خداجون ممنون، سنگ تموم گذاشتی انصافن.

از سیر تا پیاز سربازی

سربازی در ویکیپدیا

قربان در ده اپیزود

2009-11-30T03:31:00.004+03:30

اول- دامادِ پس از این: "روز عروسی عید قربان باشه خوبه؟"

عروسِ همچنان : "وای‌ی‌ی، چی می‌گی؟! منو می‌خوای قربانی کنی؟!..."

دوم- قصاب، طناب دور گردن دو گوسفند را با شدت می‌کشد. پسرک‌اش از پشت این سه، گاهی با پا به گوسفندها می‌زند که راه بروند و در دست‌اش کارد و ساتور و سایرین را محکم گرفته؛ پدر غر می‌زند "نباید وسایل را نشان‌شان می‌دادی، ترسیده‌اند راه نمی‌آیند". روی کپه خاک کنار کوچه چند مرغ و خروس ولو هستند، صحنه را که می‌بینند بی‌حرکت می‌ایستند به تماشا؛... کم‌کم دنبال کار خود می‌روند.

سوم- آهن‌فروشی روبرویی پرده زده است : "عید سعید قربان بر عاشقان اهل‌بیت عصمت و طهارت مبارک باد".

چهارم- نصف دین‌پژوهان دنیا معتقدند که همه پیامبران الهی برای تمرین رهبری بشر مدتی چوپانی کرده‌اند؛ شما احساس گوسفندی می‌کنید احتمالا؟!

پنجم- گوسفند را جلوی عروس داماد به زمین می‌زنند و کارد که روی گلوی حیوان می‌نشیند، خون می‌پاشد روی لباس سفید عروس و عروس به گریه و داماد مات و مبهوت و همه بی‌حرکت و قصاب ادامه می‌دهد.

ششم- نصف دین‌باوران هم‌وطن در توصیف افراد خاص می‌گویند " مرتیکه‌ی گوسفند‌چران" یا "هوی گوسپند..." یا "فلانی گوسفنداش رو فروخته ماشین خریده"...

هفتم- بنده‌ی خدا افتاده وسط جماعت گوسفندها و تست خاصی از تک‌تک‌شان به عمل می‌آورد. دلیل را می‌پرسیم، می‌گوید: "گوسفند قربانی باید نر باشد...". راستی چرا؟!

هشتم- این‌ها عاشق کباب گوشت تازه قربانی هستند؛ آن‌ها می‌گویند دل‌مان نمی‌آید روز اول گوشت را مصرف کنیم، حیوان تازه مرده است، بماند برای فردا.

نهم- یکی دنبلان گوسفند را برمی‌دارد. می‌پرسم "برای سگ‌تان می‌بری؟" نگاه می‌کند: "نه! خودم می‌خورم..."

دهم- در مغازه‌های اطراف محل فروش گوسفندها نمک قحط آمده...

صحرا

2009-10-30T03:05:00.000+03:30

این مطلب بعد از خواندن آخرین پست بومرنگ و در ساعت‌‌های انتهایی شب نوشته‌شده‌است، پیشاپیش هرگونه اغتشاش نوشتاری و افکاری نویسنده‌اش و البته اتهام کامل‌نبودن یا مبهم‌بودن پذیرفته‌می‌شود:

خیلی جالب است که وقتی داشتم خط به خط نوشته‌ات را می‌خواندم به جمله "خیلی وقتها دلم می خواد دوباره یک بار دیگه دیوانه وار دوست بدارم..." که رسیدم در دلم گفتم:"آخه عاشقی مثل اعتیاده و عشق ماده مخدری که تو رو به فضا پرتاب می‌کنه"؛ دیدم یک خط پایین‌تر خودت همین را گفتی!

"چه خوشبختی از این بالاتر که شفاف و روشن می تونم ریشه احساساتم را درک کنم ؟! عشق ...هوس ... نیاز ... روح ... جسم..." به نظرم بزرگ‌ترین خوشبختی همین درک هست. حالا که خانواده و جامعه کمکی به ما نکرد و نمی‌کند کاش درسی در مدرسه بود یا واحدی در دانشگاه که این درک را به ما ارزانی می‌نمود. به نظرم هر انسانی با فاصله کوتاهی بعد از بلوغ جسمی و خصوصا عقلی‌اش باید با این درک روبرو و درگیر شود...

راستش ریشه بخشی از سردرگمی‌های این روزهای من از همین عدم درک می‌آید. به درگیری‌هایی از این دست اگر درگیری‌های فکری و اعتقای را اضافه کنی شاید متوجه بشوی در چه تعلیق غم‌انگیزی دست و پا می‌زنم و کم‌ترین جلوه بیرونی‌اش وقفه‌های احساسی هست که در لحظه‌های معمولی روز و شب یا حتی گاه اوج شادی و احساس سعادت‌مندی و راضی بودن به آن‌چه هست؛ به سکوت و فکر و غم عجیبی فرومی‌بردم؛ که برای آدمی با مشخصات من و خنده‌ها و لبخندهای همیشه و سرزندگی‌ها (البته گاهی زورکی) به مثابه بدخلقی و دمدمی‌مزاجی است! و اعتراض و حداقل سوال دیگرانی را برمی‌انگیزد که من را همیشه شاد و سرزنده و خوش‌وبشی می‌خواهند و این خود غم مضاعفی می‌شود که من دیگر حتی اختیار احساسات و احوال خودم را هم ندارم و لعنت به این زندگی و اصلن خود هستی...!!!

این روزها شک در همه‌ی داشته‌های‌ام (خصوصا اعتقادات مذهبی) بلای عجیبی بر حال روح‌ام آورده است. مدام در رفت و آمد ببین کفر و ایمان‌ام. فکر نکنی ربطی به ماجرای انتخابات و سیاست دارد، ابدا؛ خوشبختانه من هیچ از این جماعت وام نگرفته‌بودم که حالا باخته‌باشم و اصلا مگر حقیقت کثیف بعضی‌ها و خیلی‌ها، امروز و دیروز بر دیگرانی و من برملا شده‌بود که مولودش بی‌اعتقادی باشد. اما به قول فرانی این هم از همان هم‌زمانی‌های بی‌خود است که اندک تعمق‌های آدمیزاد را به گند می‌کشد!

در هر حال اوضاع‌ام طوری‌شده‌است که انگار تا حالا عینکی داشته‌ام که دنیا را رنگ دیگری می‌دیده‌ام و البته خود فکر می‌کرده‌ام که دید‌ام با دیدگاه رایج متفاوت بوده‌است و به قول فرنگی‌ها ایتز مای وی آف لایف! ؛ اما حالا می‌بینم که زرشک! و این زرشک‌کشی شخصی بدجوری اذیت‌ام می‌کند. از طرفی اعتقادات قبلی‌ام و اقتضاءات عملی‌اش دست از سرم برنمی‌دارند و البته مشتاق هم نیستم که دست بردارند! (ببین این تعلیق و سردرگمی و پادرهوایی را!)

این‌جاست که وقتی می‌گویی: "من چقدر خوشبختم همه چی آرومه ... "، با خودم فکرمی‌کنم نکند خوشبختی همان آرامش و صلح با هستی و زندگی و روزگار باشد، اما... من در فرار از همان آرامشی که به روزمرگی می‌انجامید به صحرای امروزم رسیدم؛ که گرچه آسمان پرستاره‌ی شب و افق باز روز و سکوت همیشه‌اش را دوست‌دارم، با سرگردانی‌اش چه کنم؟! و باز تعلیق و شک و تردید و سوال و غم و سکوت و خستگی و...

این‌طور می‌شود که وسط این همه کار نصفه‌نیمه و انجام‌شده و انجام‌نشده و به قول ملت هزار راه‌نرفته، می‌مانم چه‌کنم. مغزم اتاق‌دانشجویی است شب امتحان؛ وقتی فردا دوتا امتحان در یک روز داری و جزوه‌هایی که ورق‌ورق یکی‌در‌میان دست‌نوشته خودت و کپی از دیگران و آن هم درهم و پخش کف اتاق و یک‌دوتا پروژه انجام‌نشده که باید تحویل بدهی و غذایی که امشب نوبت توست بپزی و قسطی که پس‌فردا باید پرداخت کنی و قولی که دیروز عمل نکردی و پولی که تمام‌شده یا نشده و خبری که چند هفته‌است از خانواده نگرفته‌ای و هزار مشکل و مسوولیت دیگر و یادآوردن این که فردای همه‌ی این درس خواندن‌ها و نخواندن‌ها و بگیر و ببندها و بیا و بروها هیچ چیز نیست!

این‌طور می‌شود که من با همه‌ی مشخصات‌ام نمی‌توانم به مراسم عروسی که خوب است، یک جمع دوستانه‌ هم پا بگذارم، شاید دلیل معقولی نباشد اما به نظرم مراسم عروسی عزیزان یا جمع خانوادگی یا دوستانه که با هزار آرزو و برای فرار از روزمرگی و نه فقط انجام وظیفه دور هم جمع می‌شوند جای مناسبی برای کسی با افکار درهم و برهم نیست که در این وانفسای خوشی و شادی اندک انرژی مثبت اطرافیانش را به گند بکشد... گرچه انزوا هم راه‌حل نیست و دوری همیشه دوستی نمی‌آورد و دردی را دوا نمی‌کند (می‌بینی این دوگانگی و تعلیق رها‌‌یم نمی‌کند!)

خسته‌شدم بس حرف زدم؛ مثل بی‌کارهایی شدم که در سفرهای اتوبوس کنار آدم می‌نشینند و از فرصت تعارف تی‌تاب و ساندیس و یا پرسیدن ساعت، حسن استفاده‌می‌کنند و تا خود مقصد به امر خطیر تولید سالاد مغز می‌پردازند و تو می‌مانی که لعنت به تعارف‌های بی‌معنای ایرانی و لعنت به حافظه‌ای که ساعت را جاگذاشتی...

بعد از سال‌ها

2009-09-30T03:05:00.001+03:30

یک لحظه تصمیم گرفتم بغل‌ات کنم؛ فارغ از همه‌ی بایدها و نبایدها، بی‌اعتنا به همه‌ی اماها و اگرها... منصرف شدم به‌خاطر ترس همیشگی. بعدتر به اماها و اگرها و بایدها و نبایدها هم فکر کردم، اما طعم تصمیم ماند؛ خیلی.

2009-09-20T02:58:00.000+04:30

همراه "فرانی"^* داریم می‌رویم دانشگاه. من می‌روم که فارغ شوم از گرفتاری‌های محیط علمی و او می‌رود که گرفتاری‌های تعطیلی امتحان‌ها را راست و ریس کند. کوئین می‌خواند و من و فرانی فلش‌بک می‌کنیم به سال‌های قبل...

- آی وانت توو بریک فری... آ وانت توو بریک فری‌ی‌ی^**...

- آقا می‌شه بی‌خیال شی و احساس خودفردی‌مرکوری‌بینی بهت دست نده؟!

- ... .

* فرانی برادر من است. این اسم را خودم و خودش از "فرانی و زویی" سلینجر انتخاب کردیم برای‌اش، او هم گاهی من را زویی صدا می‌کند.

** I want to break free

فصل این‌جا

2009-09-05T03:04:00.000+04:30

مثل چی باران می‌بارد. پاییز من شروع شده‌است. اول صبح است و من دوباره پرتاب شده‌ام به دنیای اگزوتیک خدمت سربازی. درب و کیوسک جلوی آن‌را رد می‌کنم، پشت سرم سربازکی فریاد می‌زند: "موبایل!". موبایل‌ام را با تکه کاغذی با عدد ۱۹ طاق می‌زنم. به سمت میز می‌روم، "سلام، خسته نباشید؛ ببخشید... " با دست به نامه‌های روی میز اشاره می‌کند یعنی زیر بقیه بگذار و با سر به روبرو اشاره می‌کند که روی نیمکت منتظر بنشین و بدون این‌که نگاه کند به کارش ادامه می‌دهد. چند روح سرباز صفر که مسئول آوردن و بردن چای و صبحانه و نظافت هستند می‌آیند و می‌روند. مثل روبات‌های بی‌اراده فقط جمع می‌کنند، دستمال می‌کشند و می‌روند. سروانی پشت کامپیوتر نشسته و سرهنگی کاغذها و مدارک را می‌گیرد. در می‌زنم و با اجازه وارد می‌شوم که سوالی بپرسم، فریاد سروان جوان بلند می‌شود: "بیرون واسّا...". من مجبور به تحمل این دنیا هستم...

بعدالتحریر:

به دو دلیل باکی ندارم از رورهای پیش‌رو، گرچه سربازی در بیست و هشت سالگی ترسناک باشد!

اول آن‌که بار قبل که پنج ماه اجباری رفتم و دقیقا پنج تا سی و یک روز، صدوپنجاه و پنج روز، روزی اِن‌بار تف و غر و نفرت و لعنت بود که نثار همه می‌کردم که من با مدرک فلان و افکار بهمان و روحیات بسار این‌جا چه می‌کنم و حالا می‌دانم که آش خاله ‌است و لیسانس نمی‌شناسد چه برسد به فوق لیسانس و بنابراین به قول ظریف نکته‌سنج اندک بی‌ادبی حالا که اراده نداری و زور هست [...].

دوم آن‌که دفعه پیش فقط و فقط ترس بود از نظام و نظامی جماعت و فکر این‌که اگر پا را چپ بگذاریم چه خواهد شد؛ اما این دفعه من‌ام و این واقعیت عریان که تمام ماجرا کشک است و [...] و من می‌دانم چه بلایی بیاورم بر سر خدمت مقدس سربازی!

مقسی بوکو

2009-09-05T02:59:00.001+04:30

عزیزی در روزهای ابتدایی می‌گفت :"این میون خدا داره همکاری نمی‌کنه‌ها!!!"

همیشه ناراحت بودم و نگران، که می‌شود رسواشدن و حقیرشدن بعضی‌ها را ببینم؟... و حالا، این‌ روزها.

دیروز با کمال میل پای خطبه‌های آقا!!! نشستم. "الی" به اتاق خواب رفت و درب را هم بست که:"تو چه اعصابی داری؟!" اما من برعکس همیشه که اگر تصادفی به پست تحمل افاضات او و دار و دسته‌اش می‌خوردم، خودم و همه را با فحش و فلاکت خسته می‌کردم؛ دیروز فقط لبخند زدم و خندیدم. خنده به جهل و لبخند به دست و پازدن حقیرانه‌ی یک دیکتاتور. خدایا از همکاری‌ات کمال تشکر را دارم.

یواشکی: راستش خنده و خوشحالی از رسوایی و حقارت طرف بود ولی یُخده توسویو فحش آب‌کشیده هم دادم! نوستالوژی داره آخه!...

بعدالتحریر:

نامه سروش را خوانده‌اید؟ از دست‌اش ندهید:

...شما حاضر بودید آبروی خدا برود اما آبروی شما نرود. مردم به دیانت و نبوت پشت کنند اما به ولایت شما پشت نکنند... اما خدا نخواست. د‌‌ل‌های سوخته و لب‌های دوخته و خون‌های ریخته و دست‌های بریده و داما‌ن‌های دریده نخواستند و نگذاشتند...می دانم که روزهای تلخ و سختی را می گذارنید. خطا کرده‌اید، خطایی سخت...

... ما دیانت را هم ارج خواهیم نهاد، همانکه شما آن را بازیچه مصالح قدرت خواستید و به‌ نام آن درس غلامی و غمناکی به مردم دادید و ندانستید که شادی و آزادی با ایمان راستین هم‌پیمان‌اند و اجبار فقیهانه، حریت مومنانه را می‌ستاند و قدرت شریعت‌مدار هم قدرت و هم شریعت را فاسد می‌سازد. حکومت بر مردمی شاد و آزاد و آگاه و چالاک افتخار دارد نه رعیتی دربند و غمناک...

...با خود می گویم برای که اینها را می‌نویسم؟ برای نظامی که بخت از او برگشته و آب از سرش گذشته و تشنه در سراب مانده و خیمه بر خراب زده و چشم نجابتش بسته و ستون صلابتش شکسته و از چشم خواص و عوام افتاده و طشت رسوائیش از بام افتاده است؟ و آنگاه به یاد می‌آورم کلام خالق سبحان را در ذکر حکیم که: و اذ قالت امه منهم لم تعظون قوما الله مهلکم او معذبهم عذابا شدیدا قالوا معذره الی ربکم و لعلهم یتقون (آنان پرسیدند چرا کسانی را موعظه می‌کنید که خدا قطعا هلاک و عذابشان خواهد کرد، موعظه گران گفتند عذری است تا خدا ما را به گناه آنان نگیرد، شاید هم پند ما در آنان درگیرد - سوره اعراف 164)...

روزآزادی، روز ایران

2009-08-30T03:03:00.000+04:30

خدایی سه برابر ما فقط نیروی لباس شخصی آوردی به میدان. حالا سپاهی و چهارپایی و انتظامی و اطلاعاتی‌ها که بماند؛ از صبح جلوی درب اداره‌ها و بانک‌ها کارمندها رو هم یه‌لنگ و یه‌پا نگه‌داشتی که قاطی سایرین کنی؛ نصف تظاهرکنندگان را هم که با اتوبوس و مینی‌بوس از روستاهای اطراف آوردی که یارو چفیه‌به‌دوش و پرچم حزب‌الشیطان لبنان به‌دست و شلوار پلنگی خاکی سپاه‌ به‌پا و صورت آفتاب سوخته شالیکار به‌رو، روز روشن ماه رمضان آدامس رو جوری می‌جوید تو گویی [...]. بماند که از دو شب قبل مسیر راه‌پیمایی رو ده متر به ده متر باند و بلندگو و مامور گذاشتی و تا صبح لش‌های یابوسوار^* توی شهر دور می‌زدند(و می‌زنند) که مبادا کسی بنری پاره‌کند یا شعاری بنویسد؛ ما هم که بیرون آمدیم با آن ظاهرهای تابلو و متفاوت از پول‌بگیرهای تو و با مامورهای دیده و ندیده‌ات دست‌به‌یقه شدیم؛ تهران و شیراز و اصفهان و چند شهر دیگر هم که ملت زدند توی دهن‌ات اساسی...بعدش هم که اینترنت و حتی سرویس های ای-میل رو تعطیل کردی، صدا و سیمای میلی‌ات هم که کور بود و خبرگزاری‌های‌ات هم که کورتر بودند و دلقک مثل همیشه که گفتند محافظ کروبی اشک‌آور زد و میرحسین هم از ترس مردم فرار کرد! و شبکه‌های جهانی و حتی لبنانی هم رسوائی‌ات را نشان دادند... بازهم می‌گویی حماسه روز قدس! روت رو بنازه عمه‌ات؛ خاک‌برسر!

* لباس شخصی‌های موتورسوار

من باور می‌کنم

2009-08-10T02:57:00.000+04:30

یک هیئت از گرجستان برای ملاقات با استالین به مسکو آمده بود. بعد از جلسه استالین متوجه شد که پیپ اش گم شده و از رئیس کا گ ب خواست تا ببیند آیا کسی از هیات گرجی پیپ او را برداشته یا نه. بعد از نیم ساعت، استالین پیپ اش را در کشوی میزش پیدا کرد و از رئیس کا.گ.ب خواست که هیئت گرجی را آزاد کند.

رئیس کا.گ.ب گفت: " متاسفم رفیق، تقریبا نصف هیئت اقرار کرده اند که پیپ را برداشته اند و بقیه هم موقع بازجویی مردند." !

می‌دونید؟

2009-07-27T02:56:00.000+04:30

همراه دکتر علی شریعتی پشت یک میز روبه جمعیت نشسته‌ام، مثل یک مجری. منتظریم تا سخنرانی دکتر شروع بشود. رو می‌کنم به شریعتی و می‌گویم: "می‌دونید تو ایران چه خبره؟... چه‌طور دارند مردم رو ‌می‌کشند؟" مثل نگاه توی پوسترش روی دیوار اتاقم نگاه می‌کند و به همان شیوه لبخند می‌زند و می‌گوید: "اینجا همه خبرها چند دقیقه زودتر به ما می‌رسد..." می‌فهمم منظورش از اینجا همان آنجاست، آن‌ طرف این دنیا... با صدای قیژ‌قیژ پنکه از خواب بیدار‌ می‌شوم.

خواب راحت

2009-07-20T02:55:00.000+04:30

دست روی موهای‌اش می‌کشم... هق‌هق گریه می‌کند. می‌گویم :"چی ‌شده؟!"

می‌گوید:"یاد خانم زیدآبادی و قوچانی افتادم... این شب‌ها کسی نیست نازشان کند و آرام‌شان کند. تنهایی چه‌کار می‌کنند؟... خودم را جای آن‌ها می‌گذارم...چه‌قدر می‌ترسند و چه‌قدر نگران‌اند..."

از خودم خجالت می‌کشم، برمی‌گردم و پاها را درونم جمع می‌کنم و سکوت...

هیچ بازجویی، هیچ ماموری، هیچ‌کدام از این نیروها، هیچ‌کدام از طرف‌های درگیر ضدمردم؛ حالا خودشان که احتمال قوی روح و احساس ندارند؛ همسران‌شان، فرزندان‌شان از این دیدگاه به مساله نگاه می‌کنند؟!

نگاه

2009-07-15T02:55:00.001+04:30

دارم لکچر می‌دهم: "می‌دونی، یه جور تنهایی هست که با هیچ‌چیز و هیچ‌کس پُر نمیشه..."

"الی" می‌پرسد:"حتی منم پُرش نمی‌کنم؟!"

می‌گویم:"آخه می‌دونی... راستش... اصلا این یه جور تنهایی ِ که خدا روز ازل که ماها رو آفریده، گفته تو گِل وجودتون از روح خودم دمیدم، به نظر من این حس تنهایی، که میگم گاهی وقتا یه‌دفه میاد و آدم دلتنگ میشه و هیشکی و هیچی پُرش نمی‌کنه، از همون‌جاست..."

یک‌جوری نگاهم می‌کند که تا نبینید، متوجه نمی‌شوید چه‌طور!

این داستان واقعی است

2009-07-10T02:52:00.000+04:30

سال‌هاست می‌خواهم این رسم وارداتی ماهی‌قرمز سفره هفت‌سین را که اندکی هم بی‌رحمانه است کنار بگذارم. هر سال به بهانه‌ای روند قبل ادامه پیداکرده است. با خودم گفتم نوروز۸۸ در خانه خودم از ماهی‌های قرمز بی‌گناه خبری نخواهد بود. سه روز ِ قبل از تحویل سال را همراه "الی" مشهد بودیم. برگشتیم، یک عدد سبزه و دو ماهی قرمز تحویل‌مان دادند که خانه عروس و داماد تازه بی سفره هفت‌سین نمی‌شود و آن هم بی ماهی‌قرمز.

روز چهارم نوروز ماهی اول مرد، یک‌ور روی آب ماند. ماهی دوم با دهان مدام به شکمش ضربه می‌زد تا برش گرداند. برداشتمش. نگاهی کردم و سطل آشغال. حتی به رسم احترامات کودکی خبری از تدفین خشک و خالی و گلدان گل نبود.

فردا صبح ماهی دوم خودکشی‌کرد. از تنگ پرید روی سرامیک...

اولین پست بعد از دو سال

2009-05-30T02:45:00.000+04:30

امروز به شدت باران بارید. حالا می‌شود بی‌ترس و خجالت در خیابان‌ها قدم ‌زد و گریه کرد. کاش کمی هم گاز اشک‌آور بود تا قرمزی چشم‌ها هم توجیهی داشت...

باران امروز تمام ناراحتی‌ها و دلتنگی‌ها و سرخوردگی‌های بعد از انتخابات را با خود برد. حالا من دوباره امیدوار به آینده‌ام. ما نباخته‌ایم...

پ.ن:

من از سال ۸۱ وبلاگ می‌نویسم. سه بار وبلاگم را عوض کردم تا دوسال پیش که بنابه دلایلی نوشتن را کنار گذاشتم. از امروز دوباره می‌نویسم، اینجا، به عنوان یک "ای‌زی‌باپا"ی بی‌چتر!